 |
 |
|---|
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Najavljujemo:
 Tito i Bosna iHercegovina Prvo: Titova uloga u istoriji Bosne i Hercegovine je neupitna. Njenom sudbinom i razvojem Tito se bavio više decenija. U ne malom broju sudbinskih pitanja položaja Bosne i Hercegovine, odnosa u njoj i prema njoj, njenog mjesta i učešća u pitanjima odnosa i razvoja u Federaciji, njenog razvitka, kao i u mnogim konkretnim događanjima, Tito je bio neposredno angažovan. O istorijskoj ulozi i doprinosu Tita postoji bogata literatura. Međutim, mnogo toga što se tiče Bosne i Hercegovine gubi se u toj bogatoj literaturi i nije doživilo temeljitiju ocjenu i valorizaciju – nemamo jedan takav kompleksniji istorijski pregled svega što je imalo značaj za sudbinu i razvoj Bosne i Hercegovine, za događanja u njoj i prema njoj. Naravno, sve ono što su bili Titovi odgovori na pitanja epohe, što su bila strateška opredjeljenja, čiji je autor bio i na njima istrajavao Tito, sve što je činio i značio u Jugoslaviji i svijetu, vršilo je uticaj na stanje u Bosni i Hercegovini kao dijelu zajednice. Kakav je i koliki uticaj bio u nekim pitanjima, koliki doprinos, potrebna su konkretnija, objektivna i kritička sagledavanja, gdje god to nije do sada potpunije učinjeno. Mi smo te potrebe juče, dok smo živjeli u jugoslavenskoj socijalističkoj zajednici, manje osjećali. Danas, poslije raspada, u samostalnoj državi, zbog prilika koje u njoj vladaju i odnosa prema tom razdoblju naše istorije i Titovom doprinosu, to je postalo više nego velika potreba. Drugo: U ovim godinama od dolaska nacionalista na vlast traju stalni pokušaji da se prešutkuje ili lažno prikazuje čitav period i narodnooslobodilačke borbe i svestranog razvoja BiH od 1945. do 1990. godine. Bilo je i postoji bezbroj pokušaja nacionalista i ekstremne desnice – a bogami i režimlija, karijerista – konvertita, prevrtljivaca – da se neistinama, izmišljotinama, falsifikatima, nacionalističkim otrovom, pa sve do malograđanskog čaprkanja po intimnom životu Tita, i pomodarstva da se u tom periodu traži samo ono što se može negativno predstaviti, kako bi se obezvrijedila njegova istorijska uloga i zasluge, njegov neprocjenjivi doprinos Bosni i Hercegovini, kako bi se obezvrijedila velika dostignuća tog doba. Puno je i onih koji o Titu i tom vremenu govore sa naknadnom pameću, onako kako misle da je konjukturno i za njihove interese probitačno. Treće: Za svaku je osudu što evo već 15 godina u sistemu obrazovanja, u nastavnim programima istorije i školskoj literaturi iz tog predmeta, u nekim dijelovima Bosne i Hercegovine, a u nečemu i u cijeloj zemlji, sve je manje ili potpuno izostaje objektivno prikazivanje tog i toliko značajnog perioda u istoriji Bosne i Hercegovine od 1941. do 1990. godine. Stanje je danas takvo da se taj period ili prešutkuje, ili samo površno spominje, ili neistinito i lažno prikazuje sa pozicija politike ekstremno nacionalističkih i reakcionarnih političkih potreba i pokušaja rehabilitovanja onoga što je najmračnije u nedavnoj prošlosti. Mnoge škole i obrazovne ustanove su zatvorene za istorijsku istinu o tom vremenu. Ona u njih tu i tamo prodire zahvaljujući onim nastavnicima i profesorima koji su uz veliki rizik dosljedni svom profesionalnom moralu, istinitosti iznad svega. Kakav je to obrazovni sistem i čemu vodi čitave generacije takvo obrazovanje i vaspitanje zasnovano na brisanju ili lažnom prikazivanju čitavog jednog istorijskog perioda. Danas postoje generacije koje ne znaju šta je značila i donijela Bosni i Hercegovini Narodnooslobodilačka borba, šta je značila obnova državnosti BiH, šta je značio i šta danas znači antifašizam, iz kakvog siromaštva i naslijeđa opšte zaostalosti, te u kakvim uslovima (bosanskohercegovačkim, jugoslavenskim i međunarodnim) je Bosna i Hercegovina krenula u ostvarivanju svog preporoda u Titovo doba. A to doba, koje je obilježeno Titovom ulogom i doprinosom, doprinosom njegovih saradnika, rukovodstva Bosne i Hercegovine i požrtovanosti brojnih kadrova, nesebičnim angažovanjem naučnika i stručnjaka, masovnim samoprijegorom naroda, predstavlja najsvjetlije stranice u ukupnoj istoriji Bosne i Hercegovine. Uz sve ono što se može i treba s pravom kritički cijeniti u tom dobu, bio je to po ukupnim dostignućima jedinstven period preporoda u istoriji Bosne i Hercegovine. Istorijska istina se ne može trajnije potisnuti i krivotvoriti, niti istorijsko pamćenje ugušiti. Nije slučajna pojava da se poslije svega što se pokušavalo negirati u proteklih 15 godina, ljudi upravo u novije vrijeme sve više sjećaju vremena u kome su živili 45 godina u miru i sigurnosti, u kome su prevalili put od analfabetskih tečajeva do univerzitetâ i Akademije nauka, u kome je zaposlenost rasla i napredak stizao u sve krajeve, u kome su imali socijalnu sigurnost, besplatno školovanje i zdravstvo, kroz samoupravljanje ostvarivali svoja prava i mijenjali atmosferu i odnose u društvu, slobodno putovali i doživljavali poštovanje kao građani zemlje cijenjene u svijetu itd. I što se sa poštovanjem i zahvalnošću sjećaju Titove uloge i njegovog doprinosa trajne istorijske vrijednosti. On je u pamćenju ljudi simbol jednog vremena velikih ostvarenja. Četvrto: Kada istrajavamo na istini kakav značaj u istoriji Bosne i Hercegovine imaju dostignuća i preobražaji u razdoblju 1941. – 1990. godine, kakva je istorijska uloga i doprinos Josipa Broza Tita, to ni u kom slučaju ne znači opravdavanje, nekritičko ocjenjivanje ili odbranu onoga što u tom periodu nije valjalo, što je propušteno da se učini, a bilo je potrebno i moguće, što je bilo pogrešno u društvenom životu i politici, što je bilo kašnjenje sa neophodnim reformama i neodlučnost u demokratskim procesima i dosljednijem i stvaralačkom ostvarivanju i razvijanju društvenog samoupravljanja što su bile zablude. Apologetika, nekritičnost, jednostranost i predubjeđenja ne vode istorijskoj istini, obratno, ne dozvoljavaju da se do nje dođe. A nama trebaju napori i angažovanje da se reafirmiše ono što je nesumnjiva istorijska istina, ali i da se do istorijske istine o onome u čemu se do nje nije došlo, ili je zamijenjena jednostranošću, dolazi istinskim naučnim putem, činjenično, objektivno, kritički, bez subjektivizma i naknadne pameti. Pri tome ne zaboravljamo ono što je bilo i donosilo dobro, ne branimo i ne ponavljamo što je bilo loše, inspirišemo se onim vrijednostima što u ovom vremenu mogu biti od koristi ljudima i Bosni i Hercegovini. Mi smo dužni da vraćamo objektivno i kritički – istorijske istine u znanje ljudi i društvenu svijest, da se činjenicama suprotstavljamo svim krivotvorenjima i jednostranostima ocjena o tom vremenu i Titovom doprinosu. Slijedeći tekst: BIHAĆKA REPUBLIKA  |
|
